Wielkość pola roboczego to jedna z pierwszych decyzji przy wyborze drukarki 3D. Za mała – i każdą większą część trzeba dzielić i kleić. Za duża bez potrzeby – i płacisz za maszynę, której możliwości nie wykorzystasz. Oto jak podejść do tego praktycznie.
Popularne formaty pola roboczego
- ok. 250×250 mm – większość drukarek biurkowych. Wystarcza do drobnych części, obudów elektroniki, prototypów.
- 300×300 i 350×350 mm – większe drukarki CoreXY (np. Voron 2.4 350). Dobry kompromis dla pracowni i małych firm.
- 500×500 mm – początek drukarek wielkoformatowych. Obudowy, elementy maszyn, większe makiety.
- 600×600 mm i więcej – części w jednym kawałku, formy, duże prototypy, elementy wystawiennicze.
Jak policzyć, czego potrzebujesz
- Spisz największe części, jakie drukujesz lub chcesz drukować w ciągu najbliższych lat.
- Dodaj zapas ok. 10–20% – na brim, podpory i orientację części pod kątem.
- Sprawdź, czy dzielenie części jest akceptowalne. Klejenie oznacza dodatkową pracę i słabsze miejsce w części.
- Pomyśl o seriach – większy stół pozwala drukować wiele mniejszych części naraz.
Co zmienia się przy większym polu
- Czas druku – duże części drukuje się długo, dlatego w dużych drukarkach ważne są większe dysze i wydajny hotend.
- Materiały – duże części z ABS, ASA czy nylonu wymagają zamkniętej komory (więcej: drukarka 3D z komorą grzaną).
- Konstrukcja – im większa maszyna, tym ważniejsza sztywność ramy i suwnicy; zobacz też dlaczego skalowanie Vorona jest trudne.
- Miejsce i zasilanie – duży stół grzany zwykle zasilany jest z 230 V i potrzebuje stabilnego stanowiska.
500×500 czy 600×600?
Ta decyzja często wraca u naszych klientów – opisaliśmy ją osobno w artykule drukarka 3D 500×500×500 czy 600×600.
Drukarki Revon
Drukarki Revon pokrywają duże formaty: Revon 600 Z400 (600×600×400 mm), Revon 600 (600×600×600 mm), Revon 1200 (1200×600×500 mm) do bardzo długich części oraz Revon Belt (350×350×300 mm) z pasem do produkcji seryjnej.